چرا باید” اسرائیل از صفحه روزگار محو شود۲۰″پایان(بازنشر)

پی نوشتها:
نهج البلاغه، نامه ۳۱٫۱- . النحل، آیه۴۴؛ الحجر، آیه ۹٫ ۲- . در این زمینه ر.ک: تفاسیر ذیل آیه ۲، سورة یوسف.۳- . فصلت، آیات ۱۳-۱۶٫ ۴- . بحوث فی قصص القرآن، ص۱۵٫۵- . نهج البلاغه، نامه ۳۱٫۶- . برای نمونه، ر. ک: من لایحضر الفقیه، ج۲، ص ۶۰۴٫۷- . البقره، آیه ۲۵۷٫ ۸- . الاعراف، آیه ۱۲۸٫۹- . البقره، آیه ۲۱۳٫۱۰ . هود‌، آیه ۱۱۸٫ ۱۱ . الفرقان، آیه ۳۱٫ ۱۲ . الانعام، آیه ۱۱۲٫ ۱۳ . الانفال، آیه ۳۶٫ ۱۴ . هود، آیه ۲۷؛ شعرا، آیه ۱۱۱٫۱۵  . العلق، آیه ۶ و ۷ . ۱۶
. آل عمران ،‌آیات ۷۰، ۷۱ و ۹۹ و آیات بسیاری که در این خصوص نازل شده است. ۱۷
. الشعرا، آیه ۷۴٫۱۸
. الشعرا، آیه ۱۳۷ و ۱۳۸٫۱۹
. یونس، آیه ۷۸٫۲۰
. المائده، ایه ۱۰۴٫۲۱
. یونس، آیه ۹٫ ۲۲
. النور، آیه ۳۹٫ ۲۳
. ابراهیم، آیه ۱۸٫۲۴
. التین، آیه ۴٫ ۲۵
. المؤمن، آیه ۱۴٫ ۲۶
. البقره، آیه ۳۰٫۲۷
. البقره، آیات ۳۱ و ۳۲٫ ۲۸
. البقره، آیه ۳۳٫۲۶
. الحجر‌، آیه ۲۹٫۳۰
. البقره، آیه ۳۴٫۳۱
. ر. ک: تفسیر القمی، ج۱، ص۴۱٫۳۲
. الحجر، آیه ۲۷٫۳۳
. الاعراف‌، آیه ۱۳٫۳۴
. ر.ک: علل الشرایع، ج۱، ص۸۶، ج۱، ص۵۸٫۳۴
. الحجر ، آیه ۲۹٫ ۳۶
. تحف‌العقول، ص ۴۷۸٫۳۷
. الاعراف، آیه ۱۴ و ۱۵٫ ۳۸
. ص، آیه ۸۲٫ ۳۹
. ر.ک: تفسیر نمونه، ج۱۹، ص۳۴۳٫۴۰
. الحجر‌، آیه ۳۹٫ ۴۱
. الاعراف، آیه ۱۸٫ ۴۲
. تفسیرالقمی، ج۱، ص۴۲٫۴۳
. الذاریات، آیه ۵۶٫۴۴
. کشف الخفا و مذیل الألباس، ج۲، ص۱۳۲٫ ۴۵
. علل الشرایع، ج۱، ص۱۳٫۴۶
. علل الشرایع، ج۱، ص ۹٫۴۷
. المیزان، ج۱۸، ص۳۸۶-۳۹۰٫۴۸
. الحجرات، آیه ۱۳٫۴۹
. ۵۰-مثلاً در اوپانیشاد، کتاب مقدس هندیان می‌خوانیم: خداوند دارای پیکری بزرگ بود تا بتواند با پیکر مرد و زن، روی همع برابری کند. آن‌گاه خواست تا پیکرش دو نیم گردد. چنین بود که زوج و زوجه پدید آمدند. پس «نفس واحده» قطعه ای است دارای خلأ، و این خلأ را زوجه پر می‌کند. سپس زوج با زوجه در آمیخت و نسل بشر پدید آمد. پس آنگاه زوجه – یعنی همان که پیش‌تر زوجة خدا بود – از خود پرسید: «او چگونه توانست پس از آنکه مرا از نفس خویش بیرون آورد، با من در آمیزد؟ پس باید پنهان شوم.» سپس در چهرة گوی پنهان شد. زوج نیز در چهرة گاوی نر رفت و با او در آمیخت. از آمیزش آن دو چهارپایان زاده شدند. آنگاه زوجه، چهرة اسب ماده یافت و زوج چهرة اسب نر… سپس زوج صورت مادة خر یافت و زوج صورت خر نر، و از آمیزش آن دو سُم‌داران  پدید آمدند… و به همین ترتیب، همة موجودات آفریده شدند… . وقتی کار پایان یافت، خداوند به موجودات نگریست و حقیقت را دریافت. سپس گفت: «به راستی که من و این موجودات، یک نَفس هستیم، زیرا من، خود، آنها را از نفس خویش خارج ساختم.
. ۵۱-محمدرشید رضا در تفسیر المنار، ج۴، ص ۲۶۸ می‌نویسد: یهودیان گاه خرافات یا ساخته‌های ذهن خودشان را به مسلمانان القا می‌کردند تا آن را وارد کتاب‌های خود کرده، با دینِ خود در آمیزند. به همین دلیل در کتاب‌های مسلمانان به اسرائیلیات خرافی بر می‌خوریم که در عهد قدیم اصلاً اشاره‌ای به آنها نشده است.
. برای اطلاع بیشتر در این زمینه، ر.ک: اسرائیلیات و تأثیر آن بر داستان‌های قرآن. ۵۲
. البقره، آیه ۳۵٫ ۵۳
. ر.ک: طه، آیه ۱۲۰؛ الاعراف، آیه ۲۰٫ ۵۴
. قصص الانبیاء راوندی، ص۴۶ و ۴۷؛ عیون اخبار الرضا، ج۱، باب ۱۵، ص۱۷۴٫۵۵
. طه، آیه ۱۲۰٫۵۶
. الاعراف ، آیه ۲۰٫ ۵۷
. الاعراف، آیه ۲۱٫ ۵۸
. عیون اخبار الرضا، ج۱، ص ۱۷۴٫ ۵۹
. مضمون این حدیث در روایات دیگر نیز آمده است: تفسیر القمی، ج۱، ص۴۳ و ۲۲۵؛ بحارالانوار، ج۱۱، ص ۱۶۱ و ۱۶۲٫۶۰
. الاعراف ، آیه ۲۲٫ ۶۱
.تفسیرالعیاشی، ج۲، ص۱۱؛ قصص الأنبیاء راوندی، ص ۴۶٫ ۶۲
. الاعراف ، آیه ۲۴٫ ۶۳
. المائده، آیه ۲۷٫ ۶۴
. عهد عتیق، پیدایش، باب ۴٫ ۶۵
. تفسیرالقمی، ج۱، ص ۱۶۵؛ تفسیر العیاشی، ج۱، ص ۳۰۹٫ ۶۶
. الکافی، ج۸، ص۱۱۳٫ ۶۷
. المائده، آیه ۲۸٫۶۸
. تفسیرالعیاشی، ج۱، ص۳۱۲٫۶۹
. ر.ک: تفسیر ذیل آیه ۱۲۱ سوره الانعام. ۷۰
. الصافات، آیه ۷۹-۸۱٫۷۱
. العنکبوت، آیه ۱۴٫۷۲
. تورات نیز عمر نوح را ۹۵۰ سال شمرده است. ر.ک: عهد عتیق، پیدایش، باب۹، شماره ۲۹٫
. نوح ، آیات ۲۶ و ۲۷٫ ۷۳
. هود، آیه ۳۶٫۷۴
. نوح، آیات ۵-۹٫۷۵
. هود، آیه ۳۶٫۷۶
. المؤمنون، آیه ۲۷؛ و نیز عهد عتیق، پیدایش، باب ۷٫۷۷
. المؤمنون، آیه ۲۷؛ و نیز عهد عتیق، پیدایش ، باب ۷٫۷۸
. ر. ک: المیزان، ج۱۰، ص۲۶۴ و ۲۶۵٫۷۹
. هود، آیه ۴۲٫۸۰
. هود، آیه ۳۷٫۸۱
. عهد عتیق نیز به این نکته اشاره کرده است. ر.ک: پیدایش، باب ۶، شماره ۱۵-۱۶٫۸۲
. منشاء علوم آدمی از خداوند است و هموست که انسان را دانش‌ آموخت. این مهم را می‌توان از آیات قرآن دریافت. برخی از این آیات عبارت‌اند از:
– البقره آیة ۳۱؛ و نام ها را به تمامی به آدم بیاموخت.
– الانبیاء، آیة ۷۹؛ و این شیوة داوری را به سلیمان آموختیم و همه را حکم و علم دادیم و کوه‌ها را مسخر داوود گردانیدیم که آنها و پرندگان با او تسبیح می‌گفتند و این همه ما کردیم.
– النمل، آیة ۱۵؛ ما به داوود و سلیمان دانش دادیم.
– الانبیاء، آیه ۸؛ و به او (داوود) آموختیم تا برایتان زره بسازد. تا شما را به هنگام جنگیدنتان حفظ کند.
. القمر، آیه ۱۱ و ۱۲ و نیز عهد عتیق، پیدایش، باب ۷٫ ۸۴
. هود، آیات ۴۵ و ۴۶٫ ۸۵
. ۸۶بنابر روایات، جودی در محل مسجد کوفه بوده است. ر.ک: الکافی، ج۸، ص ۲۷۹-۲۸۰؛ تفسیر العیاشی، ج۲، ص ۱۴۶ و ۱۴۹؛ در ترجمه کلدانی و سریانی تورات نیز، محل به خاک نشستن کشتی، قله کوه «جودی» یا «جوردی» معین شده است؛ اما در ترجمه‌های فعلی، این محل را «آرارات» واقع در ارمنستان گفته‌اند، جای این سؤال است که چرا یهودیان درصدد تغییر مکان فرود آمدن کشتی نوح هستند؟! (ر.ک: قاموس کتاب مقدس، ص۳۰).
. هود، آیه ۴۴٫۸۷
. ۸۸-در شمار نجات یافتگان از توفان، رقم‌های گوناگونی ارائه شده است. به نظر می‌رسد صحیح‌ترین رقم، هشت‌نفر باشد. عهد جدید نیز به نقل ازپترس، این رقم را بیان کرده است. ر.ک: عهد جدید، رساله اول پترس رسول، باب ۳، شماره ۲۰؛ رساله دوم پترس رسول، باب ۲، شماره ۵٫۸۹-
. نوح، آیات ۲۱-۲۴٫۹۰
. ر.ک: عهد عتیق، پیدایش، باب ۱۰٫۹۱
. آل عمران، آیه ۶۷٫۹۲
. الحج، آیه ۷۸٫۹۳
. ۹۴عهد عتیق، پیدایش، باب ۱۰، شماره ۶-۹؛ برخی نسب او را این گونه شمرده‌اند: نمرود بن کنعان بن کوش بن سام بن نوح. ر.ک: تاریخ الطبری، ج۱، ص ۱۶۳٫۹۵
. الضحی، آیه ۶٫۹۶
. کمال الدین و تمام النعمه، ص ۱۳۸؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص ۱۶۴؛ الکافی، ج۸ ، ص۳۶۷٫۹۷
. الانعام، آیه ۷۴٫۹۸
. الانعام، آیه ۷۶ تا ۷۷٫۹۹
. الانبیاء ،آیات ۵۷ تا ۶۸٫ ۱۰۰
. ر.ک: تفسیر تسنیم، ج۱، ص ۳۳۱٫۱۰۱
. البقره، آیه ۲۵۸٫۱۰۲
. التبیان، ج۲، ص ۳۱۷؛ تفسیرالقمی، ج۱، ص ۸۶٫ ۱۰۳
. البقره، آيه ۲۵۸٫۱۰۴
. الانبیاء، آیه ۶۸٫۱۰۵
. الانبیاء، آیه ۶۹ و ۷۰٫۱۰۶
. الکامل، ج ۱، ص ۹۷؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص ۱۶۸-۱۷۰٫۱۰۷
. ۱۰۸-دربارة موقعیت جغرافیایی منطقة بابل، ر.ک: لغت‌ نامة دهخدا، ذیل واژه بابل؛ معجم ما استعجم من اسماء البلاد و المواضع، ج ۱، ص ۲۱۸-۲۱۹؛ معجم البلدان، ج۱، ص ۳۰۹٫۱۰۹
. الصافات، آیه ۹۹٫۱۱۰
. عهد عتیق، پیدایبش، باب ۱۲، شماره ۶٫۱۱۱
. ر.ک: الکافی، ج۸، ص۳۷۱٫۱۱۲
. ۱۱۳ر.ک: الکافی، ج۸، ص ۳۷۱-۳۷۳؛ عهد عتیق، پیدایش، باب ۱۲، شماره ۱-۱۰ و باب ۱۳؛ الکامل، ج۱،‌ ص۱۰۰؛ البدایه و النهایه، ج۱، ص ۱۴۰ و ۱۵۰٫۱۱۴
. عهد عتیق، خروج، باب ۳۳، شمارة ۳٫ ۱۱۵
. عهد عتیق، پیدایش، باب ۱۲، شماره ۶-۸٫ ۱۱۶
. الصافات، آیه ۱۰۰٫۱۱۷
. الحجر، آیه ۵۴؛ هود، آیه ۷۲؛ ر.ک: تفسیر عیاشی، ج۲، ص۱۵۲؛ تاریخ یعقوبی، ج۱، ص ۲۵٫۱۱۸
. هود، آیه ۷۱ و ۷۲؛ ر.ک: تاریخ یعقوبی، ج۱، ص۲۵؛ عهد عتیق، پیدایش، باب ۲۱٫۱۱۹
. تفسیر القمی، ج۱، ص۶۰؛ مجمع البیان، ج۱، ص ۳۸۸٫۱۲۰
. تاریخ الیعقوبی، ج۱، ص۲۵٫۱۲۱
. ر.ک: عهد عتیق، پیدایش، باب ۲۱، شماره ۱۳ و ۱۸٫۱۲۲
. الکافی، ج۱، ص۱۵۱؛ الکافی، ج۶، ص۳۱۰؛ الخصال، ص۵۶-۵۸؛ تفسیرالقمی، ج۲، ص ۲۲۲-۲۲۶٫۱۲۳
. الکافی، ج۱، ص۱۵۱؛ ج۶، ص۳۱۰؛ الخصال، ص۵۶-۵۸ ؛ تفسیر القمی، ج۲، ص۲۲۲-۲۲۶٫۱۲۴
. الصافات، آیات ۱۰۱-۱۱۲٫۱۲۵
. الکافی، ج۴، ص۲۰۸-۲۰۹؛ کنز الدقائق و بحرالغرائب، ج۱۱، ص۱۷۲٫۱۲۶
. ۱۲۷نقل است که عمربن عبدالعزیز یکی از عالمان یهود را خواست و از او دربارة ذبیح پرسید. او گفت: عالمان اهل کتاب می‌دانند که ذبیح اسماعیل است و از روی حسد انکار می‌کنند؛ زیرا اسحاق جد آنان، و اسماعیل جد عرب است و می‌خواهند این فضیلت برای جد ایشان باشد، نه شما. مجمع البیان، ج۴، ص۴۵۳؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص۱۶۲٫۱۲۸
. الصافات، آیات ۱۰۳-۱۰۸٫۱۲۹
. کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج۱۱، ص۱۷۲٫۱۳۰
. مجمع البیان، ج۸، ص۳۲۴؛ التبیان، ج۸، ص۵۲۰٫۱۳۱
. الخصال، ص۵۸-۵۹؛ عیون اخبار الرضا(ع)، ص۱۸۷-۱۸۸؛ کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج۱۱، ص۱۷۲٫۱۳۲
. تفسیرالقمی، ج۱، ص۳۳۲؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۰۶٫ ۱۳۳
. التوبه، آیه ۷۰؛ النجم، آیه ۵۳، الحاقه، آیه۹٫۱۳۴
. ۱۳۵-برای دیدن نظراتی دربارة این شهرها، ر.ک: الکافی، ج۵، ص۵۴۹؛ تاریخ الطبری، ج۱، ض۲۱۵؛ مجمع البیان، ج۵، ص۳۱۷ و ج۱۰، ص۲۸۱؛ معجم البلدان، ج۵، ص۲۱۹؛ در سوره النجم این لفظ به صورت مفرد «مؤتفکه» آمده است. مفسران سرزمین مؤتکفه را همان سرزمین لوط در اردن می‌دانند که قوم لوط در‌آن هلاک شدند. می‌گویند آثار شهر قوم لوط در ساحل بحرالمیت اردن دیده شده است. ر.ک: عبدالوهاب نجار، قصص الأنبیاء، ص۱۱۳٫ ۱۳۶
. هود، آیه ۷۶٫۱۳۷
. الکافی، ج۵، ص۵۴۶-۵۴۷؛ تفسیر القمی، ج۱، ص۳۳۴؛ تفسیرالعیاشی، ج۲، ص۱۵۳٫۱۳۸
. الذاریات، ایه ۳۶٫۱۳۹
. البقره، آیه ۱۳۲٫۱۴۰
. تاریخ الیعقوبی، ج۱، ص۲۸٫۱۴۱
. ۱۴۲عهد عتیق، پیدایش، باب۳۲، شارة ۲۸: مطابق این فراز از تورات، یعقوب  شبانگاه به کشتی گرفتن با خدا می‌پردازد و در این زور‌آزمایی، سربلند بیرون می‌آید و از خداوند نام «اسرائیل» را هدیه می‌گیرد، یعنی کسی که بر خدا پیروز شده است.۱۴۳
. التبیان، ج۱، ص۱۸۰؛ تفسیر الرازی، ج۳، ص۲۹؛ تفسیرالقمی، ج۱، ص۳۳۹٫۱۴۴
. یوسف، آیه۳٫۱۴۵
. ر.ک: عهد عتیق، پیدایش، باب ۳۷٫۱۴۶
. المیزان، ج۱۱، ص۷۶٫۱۴۷
. المیزان، ج۱۱، ص۷۸-۷۹؛ تفسیر العیاشی، ج۲، ص۱۷۱؛ علل الشرایع، ج۱، ص۴۵-۴۶٫ ۱۴۸
. یوسف، آیه ۱۳ و ۱۴٫۱۴۹
. علل الشرایع، ج۲، ص۶۰۰٫۱۵۰
. یوسف، آیات ۱۵-۱۸٫۱۵۱
. داستان یوسف، یکی از مفصل‌ترین داستان‌های قرآن است. در این پژوهش، مجال طرح این داستان نیست. ۱۵۲
. البقره، آیه ۱۳۳٫ ۱۵۳
. کمال‌الدین و تمام النعمه، ج۱، ص۲۱۹٫۱۵۴
. ۱۵۵ر.ک: کمال‌الدین و تمام النعمه، ج۱، ص۱۴۵؛ قصص الانبیاء راوندی، ص۱۵۱؛ قصص الانبیاء جزایری، ص۲۵۶؛ عهد عتیق، پیدایش، باب ۵۰، شماره ۲۴٫۱۵۶
. عهد عتیق، خروج، باب۱، شماره ۱۱ و ۱۴ و ۲۲؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۷۲؛ تاریخ الیعقوبی، ج۱، ص۳۳٫۱۵۷
. تفسیرالثعلبی، ج۷، ص۲۳۴؛ تاریخ مدینه دمشق، ج۶۱، ص۲۰؛ قصص الانبیاء جزایری، ص۲۶۱٫۱۵۸
. نحوه کشتن پسران علاوه بر شکنجه آنان، تحقیر آمیز هم بود. ر.ک: تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۷۲٫ ۱۵۹
. قصص الانبیاء، جزایری، ص ۲۵۱٫۱۶۰
. ر.ک: تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۷۳؛ فرج المهموم فی تاریخ علماء النجوم، ص ۲۷٫ ۱۶۱
. عهد عتیق، تثنیه، باب ۳۱، شماره ۲۷٫ ۱۶۲
. ۱۶۳-کمال الدین و تمام النعمه، ج۱، ص۱۴۶؛ مطابق برخی روایات، عذاب بر بنی‌اسرائیل به طول انجامید، آنان چهل روز به درگاه خدا ناله کردند که خداوند ظهور موسی را صد و هفتاد سال پیش انداخت. ر.ک: تفسیرالعیاشی، ج۲، ص ۱۵۴٫ ۱۶۴
. ۱۶۵-فرعون نامی است که به تمام پادشاهان مصر اطلاق می‌شده است. دربارة نام فرعون عصر موسی، ر.ک: التبیان، ج۱، ص۲۲۰؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۷۱٫۱۶۶
. فرج المهموم، ص۲۷٫ ۱۶۷
. البقره، آیه ۴۹؛ الاعراف، آیه ۱۴۱؛ ابراهیم، آیه ۶؛ القصص، آیه ۴٫۱۶۸
. مجمع البیان، ج۱، ص۲۰۶؛ تفسیر الثعلبی، ج۱، ص۱۹۲؛ تاریخ الیعقوبی، ج۱، ص۳۳؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۷۲-۲۷۳٫ ۱۶۹
. قصص الأنبیاء جزایری، ص۲۵۱؛ تفسیرالقمی، ج۲، ص۱۳۵٫۱۷۰
. القصص، آیه ۷٫۱۷۱
. تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۷۴؛ تاریخ الیعقوبی، ص۳۳٫ ۱۷۲
. القصص، آیه ۹٫۱۷۳
. ۱۷۴-موسی، در زبان عبری به معنای «از آب گرفته شده» است. عهد عتیق، خروج، باب۲، شمارة ۱۰؛ قاموس کتاب مقدس، ص۸۴۹، در روایتی آمده است: فرعون صندوقی را که موسی در آن بود، در میان آب و درخت یافت؛ به همین سبب او را موسی نام نهادند؛ زیرا به لغت قبطیان، آب را «مو» می‌گفتند و درخت را «سی». علل الشرایع، ص۵۶؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۷۴٫
. ر.ک: تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۷۴؛ تفسیر الثعلبی، ج۷،‌ص ۲۷۴٫۱۷۵-
. قصص الانبیاء راوندی، ص۱۶۹-۱۷۰؛ تفسیر الثعلبی،ج۸، ص۲۷۳٫۱۷۶
. ر.ک: تاریخ الیعقوبی، ج۱، ص۳۳-۳۴٫۱۷۷
. عهد عتیق، خروج، باب ۲، شماره ۱۱-۱۴؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص ۲۷۵٫ ۱۷۸
. القصص، آیه ۱۸ و ۱۹٫۱۷۹
. ۱۸۰القصص، آیه ۲۰ و ۲۱٫ ر.ک: بحارالانوار، ج۱۳، ص۲۸، ۴۸ و ۵۸؛ قصص الانبیاء جزایری، ص۲۲۱؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص۳۹۱ و ۳۹۵٫ ۱۸۱
. عهد عتیق، خروج، باب۲، شماره۱۵٫۱۸۲
. تاریخ الطبری، ج۱، ص۲۸۰؛ تفسیرالقمی ج۲، ص۱۳۸٫ ۱۸۳
. القصص، آیه ۲۴٫۱۸۴
. الکافی، ج۶، ص۲۸۷؛ کمال‌الدین و تمام النعمه، ج۱، ص۱۵۰٫۱۸۵
. تفسیرالقمی، ج۲، ص۱۳۸-۱۳۹٫۱۸۶
. القصص ،آیه ۲۹٫۱۸۷
. آیت الله خامنه‌ای، روزنامه جمهوری اسلامی، شماره ۴۵۲۵٫ ۱۸۸
. تفسیر القومی، ج۲، ص۱۴۰٫۱۸۹
. القصص، آیه ۲۹٫۱۹۰
. طه، آیات ۱۰-۱۴٫۱۹۱
. طه، آیه ۱۲؛ عهد عتیق، خروج، باب۳، شماره ۵٫۱۹۲
. طه، آیه ۲۴٫۱۹۳
. طه،آیه ۲۴٫ ۱۹۴
. طه، آیه ۱۷٫۱۹۵
. طه، آیه ۱۸٫ ۱۹۶
. طه، آیه ۲۴٫۱۹۷
. ۱۹۸-اینکه ما در نمازهایمان، گمشده های خویش را می یابیم، نشان از آن دارد که شیطان در ارزشمندترین اوقات مؤمن، بیشترین دخالت را می کند. این عادی نیست که انسان هنگام نماز این گونه بر غیر خدا تمرکز فکر می یابد.
. طه، آیه ۱۴٫۱۹۹
. طه، آیات ۱۹-۲۱؛ عهد عتیق، خروج، باب ۴، شماره ۲-۵٫۲۰۰
. طه، آیات ۱۹-۲۳٫
. ر.ک: مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۴۴؛ مجمع البیان، ج۴، ص۳۱۹ و ۳۲۳؛ الامالی سید مرتضی، ج۱، ص ۱۹٫
. قصص الانبیاء راوندی، ص۱۵۴٫
. المیزان، ج۱۴، ص۱۱۴٫
. مجمع‌البیان، ج۷، ص۱۸؛ تفسیرالثعلبی، ج۶، ص۲۴۲٫
. الشعراء، آیات ۱۰-۱۷٫
. الشعرا، آیات ۱۸ و ۱۹٫
. قصص الانبیاء جزایری، ص۲۸۵٫
. ر.ک: تفسیرالقمی، ج۲، ص۱۱۸؛ قصص الانبیاء جزایری، ص۲۷۰٫
. الشعرا، آیات ۲۰، ۲۱ و ۲۲٫
. ر.ک: تفسیرالقمی، ج۲، ص۱۱۸؛ التبیان، ج۸، ص۱۲-۱۳٫
. الشعرا، آیات ۲۳ و ۲۴٫
. ر.ک: الصافات، آیه ۳۶؛ الدخان، آیه۱۴؛ الذاریات، آیه ۳۹ و آیه ۵۲؛ القمر، آیه ۹٫
. الشعرا، آیه ۲۷٫
. الشعرا، آیه ۳۱ و ۳۳٫
. طه، آیه ۲۰٫
. الاعراف، آیه ۱۰۷؛ الشعراء ، آیه ۳۲٫
. القصص، آیه ۳۱؛ النمل، آیه ۱۰٫
. مجمع البیان، ج۴، ص ۳۲۳؛ بحارالانوار، ج۱۳،‌ص۴۳٫
. تفسیرالقمی، ج۲، ص۱۱۹؛ قصص الانبیاء جزایری، ص ۲۷۰٫
. الشعرا، آیه ۳۳٫
. الشعرا، آیه ۳۴ و ۳۵٫
. طه، آیه ۵۸٫
. طه، آیه ۵۹٫
. مجمع البیان، ج۴، ص۳۲۶٫
. طه، آیه ۶۰٫
. الشعرا، آیه ۳۷-۳۸٫
. طه، آیه ۶۱٫
. طه، آیه ۶۲٫
. طه، آیه ۶۳ و ۶۴٫
. المیزان فی تفسیر القرآن ج۱۴، ص ۱۹۰؛ تفسیر صافی، ج۲، ص۲۲٫
. طه، آیه ۶۵و۶۶ و نیز ر.ک: الاعراف، آیه ۱۱۵ و ۱۱۶ ؛ یونس، آیه ۸۰؛ الشعراء ، آیه ۴۳٫
. طه، آیه ۶۷٫
. در علت ترس، تفاسیر گوناگونی را بر شمرده‌اند. ر.ک: مجمع البیان، ج۷، ص۳۷؛ المیزان، ج۱۴، ص ۱۷۱-۱۷۸؛ شرح نهج البلاغه، ج ۱، ص۲۱۱؛ قصص الانبیاء جزایری، ص ۲۸۷٫
. طه، آیه ۶۸ و ۶۹٫
. الاعراف، آیه ۱۱۷؛ الشعرا، آیه ۴۵٫
. الاعراف، آیه ۱۱۶٫
. نهج ابلاغه، خطبة ۲۰۱٫
. طه، آیه ۷۰ و نیز ر.ک. الشعرا، آیه ۴۶؛ الاعراف، آیه ۱۲۰٫
. قصص الانبیاء جزیرای، ص۲۸۸٫
. طه ، آیه ۷۱ و نیز ر. ک: الشعرا، آیه ۴۹؛ الاعراف، آیه ۱۲۳٫
. یونس، آیه ۸۳-۸۴٫
. یونس آیه ۸۷٫
. ر.ک: المیزان، ج۱۰، ص۱۱۴؛ تفسیر نمونه، ج۸، ص۳۷۰-۳۷۱٫
. پروتکل‌های رهبران یهود، یازدهم.
. قرآن بالاها را این گونه برشمرده است: طوفان، ملخ، نوعی آفت نباتی به نام قمل، فزونی قورباغه، خون، خشکسالی، کمبود میوه‌ها. ر.ک: الاسراء، آیه ۱۰۱؛ النمل، آیه ۱۲؛ القصص، آیه ۳۲؛ تفسیر نمون، ج۱۲، ص۳۰۹؛ تفسیر القمی، ج۲، ص۲۹؛ تفسیرالعیاشی، ج۲، ص۳۱۸؛ الخصال، ص۴۲۳٫
. تفسیرالقمی، ج۱، ص۲۳۸؛ بحارالانوار، ج۱۳، ص۱۱۲٫
. الاعراف، آیه ۱۳۴٫
. الاعراف،‌آیه ۱۳۲٫
. بحارالانوار، ج۱۳، ص۱۲۸؛ کمال الدین و تمام النعمه، ص۱۴۷٫
. الاعراف، آیة ۱۲۷؛ الاسراء، آیه۱۰۳٫
. تفسیر نمونه، ج۲۱، ص۱۷۳٫
. الدخان، آیه ۲۲٫
. الدخان، آیه ۲۳٫
. عهد عتیق، اعداد،‌باب ۲؛ خروج، باب ۱۲، شمارة ۳۷ و۳۸٫
. بحارالانوار، ج۱۳، ص۱۵۲٫
. الشعرا، آیه ۶۱٫
. الشعرا، آیه ۶۲ و ۶۳٫
. التبیان، ج۸، ص۲۸، قصص الانبیاء جزایری، ص۲۳۸٫
. یونس، آیات ۹۰-۹۲٫
. المائده، آیه ۲۰-۲۲؛ ر.ک: تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۶۰؛ البداء و التاریخ، ج۳، ص۸۷؛ بحارالانوار، ج۱۳، ص۱۶۹٫
. البقره، آیه ۶۰؛ الاعراف، آیه ۱۶۰؛ عهد عتیق، خروج، باب ۱۷٫
. تفسیرالقمی، ج۱، ص۴۸؛ بحارالانوار، ج۱۳، ص۱۷۸٫
. البقره، آیه ۵۷٫
. عهد عتیق، خروج، باب ۱۶٫
. تفسیرالقمی، ج۱، ص۴۸٫
. البقره، آیه ۵۷، الاعراف، آیه ۱۶۰؛ ر.ک: تفسیرالقمی، ج۱، ص۴۷٫
. تفسیرالقمی، ج۱، ص ۴۷٫
. عهد عتیق، باب‌های خروج، لاویان، اعداد.
. عهد عتیق، خروج ، باب۱۸، شماره ۲۵٫
. عهد عتیق، سفر خروج، باب ۳۵، شماره ۳۰ تا ۳۵٫
. ر.ک: قصص الأنبیاء راوندی، ص۱۶۹٫ در تورات نیز بدین نکته اشاره شده است: عهد عتیق، خروج، باب ۱۲، شماره ۳۵ و ۳۶ و باب ۳ شمارة ۲۲٫
. ر.ک: قصص الانبیاء راوندی، ص۱۶۹٫ در تورات نیز بدین نکته اشاره شده است: عهد عتیق، خروج، باب ۱۲، شمارة ۳۵ و ۳۶ و باب ۳ شمارة ۲۲٫
. البقره، آیه ۱۴۶٫
. المیزان، ج۱، ص۳۲۶٫
. اعلام الوری، ص۶۵٫
. عهد عتیق، اعداد، باب ۱۰، از شمارة ۱ تا ۷٫
. عهد عتیق، اعداد، باب ۱۰ ، شماره ۹٫
. الاعراف، آیه ۱۳۸٫
. قاموس کتاب مقدس، ص۸۴۹٫
. عهد عتیق، خروج، باب ۱۶، شماره ۲۰٫
. البقره، آیه ۶۱٫
. البقره، آیه ۶۱٫
. بحارالانوار، ج۱۳، ص۱۷۵؛ تفسیرنمونه، ج۱، ص۲۷۸٫
. ر.ک: تفسیرالقمی، ج۱، ص۲۴۱٫
. الاعراف، آیه ۱۵۵٫
. الاعراف، آیه ۱۴۲٫
. طه آیه ۸۷-۸۸٫
. البقره، آیه ۵۵؛ ر.ک: النساء، آیه ۱۵۳٫
. الاعراف، آیه ۱۴۳٫
. ابقره، آیه ۵۵؛ ر.ک: النساء، آیه ۱۵۳٫
. الاعراف، آیه ۱۵۵٫
. ر.ک: تفسیرالقمی، ج۱، ص ۴۷؛ تفسیر نمونه، ج۱، ص۲۵۸٫
. البقره، آیه ۵۶٫
. طه، آیات ۸۳-۸۵٫
. الاعراف، آیه ۱۵۰٫
. الاعراف، آیه ۱۵۰٫
. طه ۹۷٫
. تفسیر، نمونه، ج۱۳، ص۲۸۷؛ ر.ک: مجمع البیان، ج۷، ص ۵۴٫
. البقره، آیه ۹۳٫
. ر.ک: تفسیرالقمی، ج۱،‌ص ۴۷٫
. البقره، آیه ۵۴٫
. البقره، آیه ۶۸٫
. البقره، آیه ۶۹٫
. البقره آیه ۷۰٫
. ر.ک: تفسیر العیاشی، ج۱، ص۴۶؛ المیزان، ج۱، ص ۲۰۴-۲۰۵؛ تفسیر نمونه، ج۱، ص ۳۰۶-۳۱۲٫
. در بسیاری از جوامع که رسانه‌های آزاد پرسشگر تبلیغ می‌شود، در عمل می‌بینیم که صهیونیست‌ها و زرسالاران مادی‌گرا همة جایگاه‌های قدرت را در دست دارند و پرسشگری مردم و رسانه‌ها، دو هدف عمده را پی گیری می‌کند: ۱٫ دلخوشی مردم به وجود آزادی در جامعه؛ ۲٫ مشغولیت‌های کاذب و سرگرم کردن نیروی عظیمی از اجتماع به پرسش‌های بی‌مورد و غیرضروری. البته در تمام کشورهای جهان، خط قرمزهای شدیدی وجود دارد. وجود قانون ممنوعیت پرسش دربارة هولوکاست (یهودی سوزی) در بسیاری از کشورهای غربی، مؤیدی قوی بر ادعای ماست.
. مجمع البیان، جلد ۳، ص ۳۰۸٫
. عهد عتیق، اعداد، باب ۱۳، شمارة ۳۲ و ۳۳٫
. عهد عتیق، اعداد، باب ۱۳، شمارة ۱۸ و ۱۹ و ۲۰ ؛ جامع البیان، ج۶، ص۲۰۵٫
. عهد عتیق، اعداد، باب ۱۴، شماره ۱ تا ۱۰؛ ر.ک: مجمع البیان، جلد۳، ص ۳۰۸٫
. مجمع البیان، ج۳، ص۳۱۰؛ بحارالانوار، ج۱۳، ص ۱۷۰٫
. عهد عتیق، اعداد، باب ۱۳، شمارة ۲۳٫
. مجمع البیان، جلد ۳، ص ۳۱۰٫
. مجمع البیان، جلد ۳، ص ۳۱۰٫
. امروزه نیز صهیونیست‌ها از روش بزرگنمایی برای جنگ روانی بهره می‌گیرند.
مجمع البیان، ج۳، ص ۳۱۰٫
. عهد عتیق، اعداد، باب ۱۳، شمارة ۳۲ و ۳۳٫
. المائده، آیه ۲۱٫
. المائده، آیه ۲۲٫
. المائده، آیه ۲۲٫
. المائده، آیه ۲۴٫
. ر.ک: المیزان، ج۵، ص۲۹۳؛ تفسیر نمونه، ج۴، ص۳۴۳٫
. المائده، آیه ۲۵٫
. المائده، آیه ۲۶٫
. ر.ک: المیزان، ج۵، ص ۲۹۶٫
. ر.ک: المیزان، کمال الدین و تمام النعمه، ص۱۵۳، تفسیرالقمی، ج۱، ص ۱۶۵٫
. ر.ک: الکافی، ج۸، ص ۶۶؛ تفسیرالقمی، ج۱، ص ۱۶۴٫
. عهد عتیق، یوشع، باب ۱ تا ۱۶٫
. عهد عتیق، حزقیال، باب ۲۰، شمارة ۶ و ۱۵؛ تثنیه، باب ۲۸، شمارة ۱۰ و ۱۵؛ اعداد، باب ۱۴، شماره۸، اعداد باب ۱۳، شماره ۲۷٫
. بر این مطلب آیات بسیاری از عهد عتیق دلالت دارند و برای نمونه: عهد عتیق، حزقیال، باب ۳۶، شمارة ۱۷ و باب ۲۰، آیه ۱۳-۱۵٫
. عهد عتیق، تنثیه، باب ۴، شماره ۲٫
. القصص، آیه ۵٫
. النساء ، آیه ۵۴٫
. ر.ک: تاریخ الیعقوبی، ج۱، ص ۴۶ تا ۵۰٫
. ر.ک: عبدالوهاب المسیری، موسوعه الیهود و الیهودیه، ج۵، ص ۷۲٫
. البقره, آیه ۴۷٫
. عهد عتیق، تنثیه، باب ۲۶، شماره ۱۶ و ۱۸ و باب ۳۰؛ در این فرازها از تورات به خوبی آشکار است که خداوند بنی-اسرائیل را تنها در صورت حفظ ایمان برتری خواهد داد.
الحجرات، آیه ۱۳٫
. البقره، آیه ۴۸٫
. المائده، آیه ۲۱٫
. المائده، آیه ۲۱٫
. المائده، آیه ۷۰٫
. دیگر ویژگی ها و باورهای منحط یهود که در قرآن به آن اشاره شده عبارت¬اند از: رباخواری(النساء، آیه ۱۶۱)؛ تحریف کتاب آسمانی (البقره، آیه ۷۹)؛ انکار وحی (الانعام، آیه ۹۱)، اعتقاد به فقیر بودن خداوند و بی نیازی خود (آل¬عمران، آیة ۱۸۱)؛ اعتقاد به بسته بودن دست خداوند (المائده، آیه ۶۴)؛ پیمان شکنی (البقره، آیه ۱۰۰).
. عهد عتیق، اول پادشاهان، باب ۹، شمارة ۶ و ۷٫
. البقره, آیه ۲۴۹٫
. ر.ک: قاموس کتاب مقدس، ص ۳۶۹٫
. ص، آیات ۳۵-۳۹٫
. الانبیاء، آیه ۸۱ و ۸۲٫
. النمل، آیه ۷٫
. واژه عبری معبد و پرستشگاه
. ر.ک: قاموس کتاب مقدس، ص ۹۳۱؛ اخبال الطوال، ص۲۱؛ تاریخ الیعقوبی، ج۱، ص۵۸٫
. عهد عتیق، اول پادشاهان، باب۱۱، شماره ۳ تا ۸؛ المیزان، ج۱، ص۲۳۴؛ البد و التاریخ، ج۳، ص۱۰۶٫
. البقره، آیه ۱۰۲٫
. الاسراء، آیه ۴-۸؛ عهد عتیق، ارمیا، باب ۲۷، شمارة ۶؛ ر.ک: تفسیرنمونه، ج ۱۲، ص ۲۵-۳۳؛ المیزان، ج۱۳، ص ۳۸-۴۵٫
. عهد جدید، انجیل یوحنا، باب ۱۶، شماره ۱۲ و ۱۳٫
. ر.ک: التبیان، ج۹، ص ۲۱۲٫
. الزخرف، آیات ۶۳ و ۶۴٫
. دیگر فرقه‌های یهود عبارت‌اند از: صدوقیان، استیان، سامریان، قانویان، قارئون، دونْمه، ر.ک: حسین توفیقی، آشنایی با ادیان بزرگ.
. عهد جدید، انجیل متی، باب ۲۳؛ انجیل لوقا، باب ۱۱،  شمارة ۳۷ و باب ۲۰، شمارة ۴۵: انجیل مرقس، باب ۱۲، شمارة ۳۸؛‌ در روایات اسلامی نیز عبارتی این چنین از عیسی(ع) نقل شده است. ر.ک: الامالی شیخ طوسی، ص ۲۰۸؛ ج۲، ص۳۱۹٫
. ر.ک: عهد جدید، انجیل متی، باب ۲۳؛ انجیل لوقا، باب ۱۱٫
. مریم، آیات ۲۶-۳۳٫
. آل عمران، آیه ۵۲؛ ر.ک: الصف، آیه ۱۴٫
. عیون اخبارالرضا، ج۱، ص ۸۵؛ علل الشرایع، ج۱، ص۸۱؛ بحارالانوار، ج۱۴، ص ۲۷۲-۲۷۳٫ در اناجیل چهارگانه این لفظ نیامده است.
. ایضاح التعلیم المسیحی، ص ۱۱٫
. ر.ک: عهد جدید، انجیل متی، باب ۲۷؛ انجیل مرقس، باب ۱۵؛ انجیل یوحنا، باب ۱۸٫
. عهد جدید، متی، باب ۲۶، شمارة ۲۰-۲۵٫
. عههد جدید، متی، باب ۲۶، شمارة ۱۴-۱۶٫
. عهد جدید، انجیل متی، باب ۲۶، شمارة ۴۷-۱۹٫
. عهد جدید، انجیل متی، باب ۲۸؛ انجیل مرقس، باب ۱۶؛ انجیل لوقا، باب ۲۴؛ انجیل یوحنا، باب ۲۰٫
. النساء، آیه ۱۵۷٫
. نام اصلی پترس، شمعون است. او این لقب را از مسیح(ع) هدیه گرفت. در منابع اسلامی نیز نام وصی عیسی، شمعون آمده است. ر.ک: من لا یحضره الفقیه، ج ۴، ص ۱۷۶؛ الاحتجاج، ج۱، ص۳۹۱؛ تفسیرالقمیب، ج۱، ص۱۰۳٫
. ر.ک: عهد جدید، انجیل یوحنا، باب ۲۱، شماره ۱۵-۱۵-۱۸٫
. عهد جدید، انجیل متی، باب ۲۸، شماره ۱۹ و ۲۰٫
. عهد جدید، اعمال رسولان، باب ۱۰٫
. ر.ک: عهد جدید، اعمال رسولان، باب ۹، شماره ۱ تا ۳۱٫
. عهد جدید، اعمال رسولان، باب‌های ۶ و ۷ و۸؛ شکنجه و شهادت استیفان، نخستین شهید مسیحیات نیز از جنایات پولس است.
. عهد جدید، اعمال رسولان، باب ۹٫
. عهد جدید، اعمال رسولان، باب ۱۵، شمارة ۳۶ تا ۴۰ ، رساله پولس به غلاطیان، باب ۲، شمارة ۱۳٫
. عهد جدید، رساله پولس به غلاطیان، باب ۲، شماره ۷-۱۳٫
. رساله پولس به غلاطیان، باب ۲، شماره ۱۱ و ۱۳٫
. المیزان، ج۳، ص ۳۱۲٫
. رسالة پولس به غلاطیان، باب ۳، آیه ۱۳؛ و نیز ر.ک: جُوآن اُ.گریدی، مسیحیت و بدعت‌ها، ترجمه عبدالرحیم سلیمانی اردستانی.
. برای نمونه ر.ک: عهد جدید، انجیل متی، باب ۲۳؛ انجیل لوقا، باب ۱۱٫
. برای نمونه ر.ک: عهد جدید، رسالة پولس به رومیان، با نگاهی به این رساله به آسانی می‌توان دریافت که ادبیات عیسی(ع) در گفت‌وگو با یهودیان و فریسیان، با ادبیات پولس بسیار متفاوت است.
. ر.ک: الخصال، ص۳۹۹؛ تأویل الأیات، ص ۸۴۱؛ ثواب الأعمال، ص۲۱۶؛ جامع‌الاخبار، ص۱۴۴؛ بحارالانوار، ج۸، ص ۳۱۱ و ج۱۲ ، ص ۳۷ و ج ۳۷، ص۴۰۶٫
. بحارالانوار، ج۲۵، ص۳۷۳ و ج۳۰، ص ۳۹۰ و ج ۳۱، ص۶۲۹٫
. مرسیون یا همان مارسیون (-۱۶۰م) کسی است که مسیحیان او را نخستین بدعت‌گزار مسیحی می‌دانند. می‌توان او را احیاگر اندیشه‌های پولس در قرن دوم و عامل اصلی شکل‌گیری مسیحیت فعلی دانست (ر.ک: جلال‌الدین آشتیانی، تحقیقی در دین مسیح، ص ۴۵۵).
. برای نمونه در عهد جدید، متی، باب ۲، شماره ۲۲؛ لوقا، باب ۲۳، شماره ۵؛ اعمال رسولان، باب ۱۵، شماره ۱ و باب ۲۱، شماره ۱۰؛ رساله پولس به رومیان، باب ۱۵، شماره ۳۱؛ رساله دوم پولس به قرنتیان، باب ۱،‌شماره ۱۶؛ رساله پولس به غلاطیان، باب ۱، شمارة ۲۲؛ رساله اول پولس به تسالونیکیان، باب۲، شماره ۱۴٫
. در این زمینه، ر.ک: پروتستانتیزم، پیوریتانیسم و مسیحیت صهیونیستی، ص ۳۹ و ۷۴٫
.  قاموس کتاب مقدس، ص ۱۱۱٫
. عهد جدید، انجیل متی، باب۴، شماره ۱۷؛ انجیل مرقس، باب ۱، شماره ۱۵٫
. عهد جدید، انجیل یوحنا، باب ۶، شماره ۱۴ و ۱۵٫
. عهد جدید، انجیل یوحنا، باب ۶، شماره ۴۰ت-۴۴٫
. عهد جدید، انجیل یوحنا، باب ۶، شماره ۲۴-۲۸٫
. عهد جدید، انجیل یوحنا، باب ۱۶، شماره ۱۲ و ۱۳٫
. النجم، آیات ۳و۴٫
. در این زمینه ر.ک: نجاح الطایی، مظلوم نمایی یهود در طول تاریخ.
. البروج، آیات ۴-۸٫
. تفسیرالقمی، ج۲، ص ۴۱۳-۴۱۴٫
. عهد عتیق، تنثیه، باب۱۸ ، شماره ۱۸ تا ۲۰٫
. روژه گارودی، نویسنده و محقق فرانسوی که به دلیل تألیف کتاب‌های ضد صهیونیسم محاکمه شد، در یکی از تألیفات خود به موضوع یهودستیزی با افسانة نژادکشی بنی اسرائیل اشاره کرده و مطالبی شگفت از منابع غربی در این باره آمده است (ر.ک: تاریخ یک ارتداد ، ص۱۷۶).
. در این باره، ر.ک: حاج بابا  قزوینی یزدی، محضر الشهود فی ردّ الیهود.
. البقره، آیه ۱۷۴٫
. خداوند در سوره البقره، آیه ۱۴۶ می‌فرماید: «الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ وَإِنَّ فَرِيقاً مِّنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ» اهل کتاب همچنان که فرزندان خود را می‌شناسند، او را می‌شناسند ولی گروهی از ایشان در عین آگاهی، حقیقت را پنهان می‌دارند.
. النساء، آیه ۱۵۶٫
. الاعراف، آیه ۱۵۷٫
. السیره الحلبیه، ج۱، ص ۱۱۳٫
. التوحید، صدوق، ص ۴۲۷؛ عیون اخبار الرضا، ج۲، ص۱۴۸٫
. دیرهای بین راه‌ها، که در روایات اسلامی نام آنان به مناسبت های مختلف آمده که مثلاً امیرمؤمنان(ع) از آن عبور کرده یا سر امام حسین(ع) در راه شام بدانجا راه یافته است، از این گروه‌اند.
. بحارالانوار، ج۱۵، ص ۱۱۰۷٫
. ر.ک: السیره الحلبیه، ج۱، ص ۱۳۱٫
. بحارالانوار، ج۱۵، ص۱۴۸-۱۵۰؛ البدایه و النهایه، ج۲، ص۳۲۹-۳۳۰٫
. النهایه، ج۳، ص ۳۶۷٫
. ر.ک: بحارالانوار، ج۱۵، ص۵۱-۵۳٫
. بحارالانوار، ج۱۵، ص۱۲۲-۱۲۳؛ الکامل، ج۲، ص ۶٫
. الکامل، ج۲، ص ۶٫
. بحارالانوار، ج۱۵، ص۵۹-۶۰٫
. در این زمینه، ر.ک: بحارالانوار، ج۱۵، ص۱۲۳٫
. ر.ک: بحارالانوار، ج۱۵، ص۹۰-۱۰۱٫
. بحارالانوار، ج۱۵، ص ۹۷، ۹۸و۱۱۵٫
. ر.ک: مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۲۶؛ بحارالانوار، ج۱۵، ص۱۱۴؛ الکامل، ج۲، ص۴٫
. تاریخ الطبری، ج۱، ص ۵۷۹ و ج۲، ص۸؛ الکامل، ج۲، ص ۵٫
. الکافی، ج۸، ص۳۰۰؛ الامالی شیخ طوسی، ص ۱۴۵-۱۴۶٫
. صسحیح المسلم، ج۱، ص۱۰۲؛ مسند احمد، ج۳، ص ۱۲۱، ۱۴۹ و ۲۲۸؛ المستدرک، ج۲، ص ۵۲۸٫
. السیره النبویه، ج۱، ص ۱۶۵٫
. ر.ک: السیره النبویه، ج۱، ص ۱۰۸؛ ر.ک: تاریخ الطبری، ج۱، ص ۵۷۴-۵۷۷
. الضحی، آیه
. السیره النبویه، ج۱، ص ۱۶۸٫
. ر.ک: کمال‌الدین و تمام النعمه، ص۱۷۲؛ الخرائج و الجرائح، ج۳، ص ۱۰۷۰٫
. کمال‌الدین و تمام النعمه، ص ۱۸۷٫
. کمال الدین و تمام النعمه، ص ۱۸۲-۱۸۶؛ بحارالانوار، ج۱۵، ص ۴۰۸-۴۱۰، الطبقات الکبری، ج۱، ص ۹۷٫
. تاریخ الطبری، ج۲، ص ۳۳-۳۴٫
. ر.ک: بحارالانوار، ج۱۵، ص ۴۱۰٫
. برای نمونه بنگرید سخن یکی از زنان پیامبر(ص) خطاب به ایشان را در بحارالانوار، ج۱۶، ص۸؛ کشف الغمه، ج۲، ص ۱۳۱٫
. ر.ک: الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۱۴۰؛ کشف الغمه، ج۲، ص ۱۳۱٫
. کشف الغمه، ج۲، ص ۱۳۱٫
. الخرائج و الجرائح، ج۱، ص ۱۴۰٫
. تهذیب الاحکام، ص ۵۶٫
. الکافی، ج۵، ص ۳۷۵؛ وسائل الشیعه، ج۲۰، ص ۲۶۴؛ بحارالانوار، ج۱۶، ص ۱۴٫
. الکافی، ج۵، ص ۳۷۵٫
. العلق، آیه ۱٫
. بحارالانوار، ج۱۸، ص۱۹۴ و ۱۹۵؛ مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص ۴۲٫
. مجمع البیان، ج۴، ص ۱۱۰؛ التبیان، ج۴، ص۲۰۱؛ تفسیرالقمی، ج۱، ص ۲۱۰٫
. الانعام‌، آیه ۹۲٫
. الجمعه، آیة ۲٫
. علل الشرایع، ج۱، ص۱۲۴-۱۲۵؛ بصائرالدرجات، ص ۲۲۵؛ الاختصاص، ص ۲۶۳٫
. علل الشرایع، ج۱، ص ۱۲۵٫
. العنکبوت، آیه ۴۸٫
. الارشاد، ج۱، ص ۱۲۰؛ ج۲۰، ص ۳۵۹٫ طبری در نقل این جریان خود پیامبر را کاتب عهدنامه دانسته است، نه امیرمؤمنان(ع) را؛ طالطبری، ج۴، ص ۳۸٫
. القدر، آیه ۱٫
. البقره، آیه ۱۸۵٫
. البقره، آیه ۹۷٫
. مریم، آیه ۳۰٫
. مناقب آل ابی الطاب، ج۱ع ص ۱۸۳-۱۸۴ ؛ بحارالانوار، ج۱۶، ص ۴۰۲ و ج۱۸، ص ۲۷۸ و ۹۸،‌ص۱۵۵٫
. نهج البلاغه، خطبة ۱۹۲ (قاصعه)
. بحارالانوار، ج۱۸، ص۱۶۶-۱۶۷٫
. المدثر، آیات ۱-۲٫
. کمال الدین و تمام النعمه، ص ۸۵٫
. الکافی، ج۱، ص ۲۴۱٫
. النجم، آیات ۷و۹٫
. ر.ک: تفسیرالقمی، ج۲، ص۳۳۴؛ بحارالانوار، ج۱۸، ص۳۸۲٫
. المائده، آیه ۷۰٫
. ر.ک: الکافی، ج۸،‌ص ۳۰۸؛ مجمع البیان، ج۱، ص۲۹۹؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص ۱۵۷٫
. آل عمران، آیه ۷۵٫
. الکافی، ج۸، ص ۳۰۹٫
. ر.ک: الکافی، ج۸، ص۳۰۰؛ الامالی، شیخ طوسی، ص ۱۴۵-۱۴۶؛ بحارالانوار، ج۱۵، ص۲۶۰٫
. البقره، آیه ۸۹٫
. ر.ک: بحارالانوار، ج۱۵، ص ۵۱٫
. ر.ک: عهد عتیق، تثنیه، باب‌های ۲۶-۳۰٫
. عهد عتیق، مزامیر، باب ۱۱۰٫
. ر.ک: سیره النبویه، ج۱، ص ۲۶۲٫
. الشعراء، آیه ۲۱۴٫
. السیره النبویه، ج۱، ص ۲۶۸-۲۶۹؛ مناقب‌آل ابی‌طالب، ج۱، ص ۵۴٫
. السیره، النبویه، ج۱، ص ۳۲۱؛ تاریخ ا لطبری، ج۲، ص ۷۰٫
. ر.ک: السیره، النبویه، ج۱، ص ۲۲۱٫
. الطبقات الکبری، ج۳، ص ۱۱۸؛ تاریخ الطبری، ج۲، ص ۸۴-۸۸٫
. تاریخ الطبری، ج۲، ص ۹۲-۹۳٫
. تاریخ الطبری، ج۲، ص ۹۸-۹۹٫
. البقره، آیه ۹۲٫
. الحج، آیه ۳۹٫
. اعلام النوری، ج۱، ص ۱۵۷-۱۵۸؛ مکاتیب الرسول، ج۱، ص ۲۶۰٫
. المائده، آیه ۸۲٫
. امروزه نیز یهود با ایجاد فرقه‌های انحرافی چون صهیونیسم مسیحی و بهائیت و فراماسونری لایه‌های ظاهری ایجاد می‌کنند و خود پشت نقاب‌های ساختگی پنهان می‌شوند.
. البقره، آیه ۱۰۱٫
. السیره النبویه، ج۱، ص ۵۶۲٫
. النساء، آیه ۵۱٫
. التبیان، ج۳، ص ۲۲۳؛ ج۳، ص ۱۰۶٫
. السیره النبویه، ج۱، ص ۵۵۵-۵۵۶٫
. ر.ک: تفسیر‌آیات ۹۹ آل عمران به بعد.
. البقره، ۷۵ تا ۷۹٫
. آل عمران، آیه ۷۲؛ ر.ک: مجمع البیان، ج۲، ص۳۲۰-۳۲۲٫
. البقره، آیه ۱۴۴-۱۵۰٫
. المائده، آیه ۵۷ و ۵۸٫
. المائده، آیه ۵۷ و ۵۸٫
. البقره، آیه ۸۰٫
. الاحتجاج، ج۱، ص ۴۰؛ تفسیرالامام العسکری(ع)، ص ۲۹۴-۲۹۵٫
. الحج، آیه ۳۹٫
. المغازی، ج۱، ص ۱۳۱-۱۳۲٫
. البقره، آیه ۲۱۶٫
. تاریخ المدینه المنوره، ج۲، ص ۴۵۸-۴۵۹٫
. تفسیرالعیاشی، ج۲، ص ۵۴؛ تاریخ الطبری، ج۲، ص ۱۷۲٫
. مناقب آل ابی‌طالب، ج۱، ص ۱۶۲٫
. شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۱۱۸٫
. المائده‌، آیه ۲۴٫
. تفسیر القمی، ج۱، ص ۲۵۸-۲۵۹؛ المغازی، ج۱، ص ۴۸-۴۹؛ الدر المنثور، ج۳، ص۱۶۳٫
. یکی از زخمی‌های جنگ بدر، عمرو بن عبدود است اما صحبتی از او در جنگ بدر نیست. در حالی که در جنگ خندق بسیار از او یاد می‌شود. در اینجا شخصیت عتبه و شیبه و ولید به حدی بزرگ است که نوبت به عمر بن عبدود نمی‌رسید.
. حمزه، عموی پیامبر(ص) و علی(ع) و عبیده، پسر عموهای پیامبرند.
. ر.ک: الارشاد، ج۱، ص۶۷؛ تفسیرالقمی، ج۱، ص۲۶۵؛ شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص۲۸۳٫
. شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص ۲۸۳٫
. ر.ک: تفسیرالقمی، ج۱، ص ۲۶۵؛ شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۸۰٫
. الارشاد، ج۱، ص۶۹٫
. دقیقاً این افتاق، بعد از فتح مکه رخ داد.
. الانفال، آیات ۶۷ و ۶۸٫
. تفسیرالقمی، ج۱، ص ۱۲۶ و ۲۷۰٫
. الانبیاء ، آیه ۶۷٫
. ابراهیم، آیه ۳۶٫
. المائده، آیه ۱۱۸٫
. نوح، آیه ۲۶٫
. المائده، آیه ۱۱۸٫
. شرح نهج‌البلاغه، ج۱۴، ص ۱۷۳-۱۷۵٫
. غیر از این دو فقط سعد بن معاذ، به اظهار رأی در خصوص اسراء مبادرت کرد و حکم به اعدام آنها داد، ولی این اظهار نظر از سوی او که بزرگ اوس بود، در واقع ابراز آمادگی برای حکم رسول‌الله(ص) و پذیرش همة عواق ان بود ( حتی اگر حکم ایشان، اعدام اسراء باشد)؛ گرچه علی الظاهر عمر در این رأی با سعد هم نظر بود، ولی از سخن دیگر عمر، واضح می‌شود که وی در ارائه حکم اعدام برای اسراء، صادق نبود؛ عمر به هنگامی که سخن از کشتن اسراء می‌زد، خطاب به پیامبر(ص) گفت: به نظر من، عباس را بیاور و با دست خود گردنش را بزن و به علی بگو گردن برادرش عقیل را بزند و به هرکس بگو گردن اسیر کنار دستش را بزند. (ر.ک: تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۶۹؛ شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص۱۸۳).
. با توجه به لحن عناب آمیز آیه (ما کان لنبی ان یکون له اسری حتی یثخن…) و همچنین اعدام دو تن از اسیران به دستور پیامبر(ص) در میانة راه به هنگام مراجعت از بدر و قبل از پادر میانی ابوبکر و عمر، چه بسا بتوان گفت که حکم الهی، اعدام حداقل تعدادی از اسراء بوده است.
. المغازی، ج۱، ص۱۳۰٫
. ر.ک: شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۲۲۳٫
. ر.ک: تفسیرالقمی، ج۱، ص۱۱۱؛ مجمع البیان، ج۲، ص ۳۷۷٫
. المغازی، ج۱، ص ۲۰۵
. المغازی، ج۱، ص۲۱۹؛ الطبقات الکبری، ج۲، ص۲۹؛ مجمع البیان، ج۲، ص ۳۷۷٫
. شهر نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۲۲۵-۲۲۶٫
. المغازی، ج۱، ص۲۱۴؛ الطبقات الکبری، ج۲، ص۲۹؛ شرح نهج البلاغه، ص۲۲۵-۲۲۶٫
. شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص۲۲۶٫
. تفسیرالقمی، ج۱، ص۱۲۲؛ المغازی، ج۱، ص۲۱۹٫
. تفسیر القمی، ج۱، ص۱۱۱-۱۱۲؛ مجمع البیان، ج۲، ص ۳۷۸٫
. ر.ک: مجمع البیان، ج۲، ص ۳۸۵٫
.  شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص۲۴۴٫
. تفسیر القمی، ج۱، ص ۲۷۳؛ السیره النبویه، ج۱، ص۴۴۷؛ تاریخ الطبری، ج۲، ص ۹۴٫
. تفسیرالقمی، ج۱، ص۲۷۳-۲۷۵؛ السیره النبویه، ص۴۸۰-۴۸۲٫
. ر.ک: شرح نهج البلاغه، ج۱۵، ص۲۷٫ ابن ابی الحدید  فریاد شیطان در روز احد را از زبان عمر چنین نقل می‌کند: چون شیطان بانگ برآورد که محمد کشته شد، من همچون ماده‌ بزی به کوه گریختم… .
. آل عمران، آیه ۱۵۵٫
. شرح نهج البلاغه، ج۲۰، ص ۱۸۴-۱۸۵؛ تفسیر القمی، ج۱، ص۱۲۴-۱۲۵٫
. آل عمران، آیه ۱۷۲-۱۷۳٫
. تفسیرالقمی، ج۱، ص ۱۲۵؛ مجمع البیان، ج۱، ص ۴۴۷٫
. آل عمران، آیه ۱۷۴٫
. المائده ، آیه ۸۲٫
. در خصوص این پیمان، در صفحات آینده، توضیح داده خواهد شد.
. المغازی، ج۱، ص۱۷۶؛ السیره النبویه، ج۲، ص۴۷؛ تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۷۲؛ اعلام الوری، ج۱، ص۱۷۵٫
. الطبقات الکبری، ج۲، ص۲۱؛ المغازی، ج۱، ص۱۷۸٫
. الطبقات الکبری، ج۲، ص۲۱؛ انساب الاشراف، ج۱، ص۳۰۹٫
. المغازی، ج۱، ص۱۷۸؛ الطبقات الکبری، ج۲، ص۲۲؛ تاریخ الطبری، ج۱، ص۱۷۳٫
. السیره النبویه، ج۲، ص۴۸ و ۴۹؛ انساب الاشراف، ج۱، ص۳۰۹؛ المغازی، ج۱، ص۱۷۶-۱۸۰؛ تاریخ الطبری، ج۲، ص۱۷۳٫
. السیره النبویه، ج۲، ص۱۹۱؛ المغازی، ج۱، ص۳۶۴-۳۶۸؛ تاریخ الطبری، ج۲، ص۲۲۵٫
. ر.ک: المغازی، ج۲،ص ۷۵۲-۷۵۶؛ السیره النبویه، ج۲، ص۳۷۳٫
. المغازی، ج۲، ص ۷۶۰٫
. ر.ک: المغازی، ج۲، ص ۷۶۹٫
. ر.ک: المغازی، ج۳، ص ۱۰۴۲-۱۰۴۳؛ تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص ۶۸٫
. ر.ک: تفسیرالامام العسکری، ص۳۸۰-۳۸۳؛ الاحتجاج، ج۱، ص ۵۹٫
. مرتضی مطهری، قیام و انقلاب مهدی (عجل الله فرجه الشریف)، ص ۵۹٫
. تفسیر العیاشی، ج۱، ص۲۰۰، تهذیب الاحکام، ج۶،‌ص۲٫
. السیره النبویه، ج۲، ص ۳۳۷-۳۳۸٫
. ر.ک: تفسیر العیاشی، ج۱، ص۲۰۰٫
. قرآن در دو جا به این نکته شاراه دارد: البقره، آیه ۱۴۶ و الانعام، آیه ۲۰٫
. السیره النبویه، ج۱، ص ۵۲۷؛ انساب الاشراف، ج۱، ص ۲۷۴-۲۸۲٫
. انساب‌الاشراف، ج۱، ص ۲۷۷٫
. انساب الأشراف، ج۱، ص۲۸۵٫
. الجامع الصغیر، ج۲، ص ۴۸۸٫
. نهج البلاغه، خطبه۲، معروف به خطبة شقشقیه.
. الکافی، ج۸، ص۲۷٫
. اعلام الوری، ج۱، ص۲۲۱؛ مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص ۱۷۸٫
. السنن الکبری، ج۵، ص۹۷٫
. الامالی مفید، ص۲۶۰٫
. اعلام الوری، ج۱، ص۲۹۵-۲۹۶٫

نمایه منابع
۱٫ قرآن مجید، ترجمه عبدالمحمد آیتی، تهران، سروش، ۱۳۷۴، چاپ اول.
۲٫ کتاب مقدس، (عهد عتیق و عهد جدید)، ترجمه قدیم، ایلام، بی‌تا، بی‌جا.
۳٫ آبراهام کهن، گنیجنه‌ای از تلمود، ترجمه امیر فریدون گرگانی، تهران، نشر اساطیر، ۱۳۸۲، چاپ اول.
۴٫ ابن ابی الحدید، شرح نهج‌البلاغه، داراحیاء الکتب العربیه، تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم، ۱۹۵۹، چاپ اول.
۵٫ ابن اثیرالجزری، عزالدین ابی الحسن علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، بیروت، دارصادر – دار بیروت، ۱۳۸۵ه.
۶٫ ابن اثیر الجزری، مجدالدین ابی السعادت المبارک بن محمد، النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، قم، مؤسسه اسماعیلیان، ۱۳۶۷، چاپ چهارم.

۷٫ ابن شهر آشوب، محمدبن علی، مناقب آل ابی طالب(ع)، قم، علامه، ۱۳۷۹٫
۸٫ ابن کثیر الدمشقی، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، بیروت، دارالفکر، ۱۴۰۷ه.
۹٫ ابن عساکر، علی‌بن‌الحسن، تاریخ مدینه دمشق، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۵ه.
۱۰٫ احمدبن حنبل، مسند احمد، بیروت، دار صادر.
۱۱٫ احمدی میانجی، علی، مکاتیب الرسول، دارالحدیث، ۱۹۹۸م. چاپ اول.
۱۲٫ اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمة فی معرفة الائمة، تبریز، مکتبة بنی‌هاشمی، ۱۳۸۱ه.
۱۳٫ البخاری، محمدبن اسماعیل، صحیح البخاری، بیروت، دارالکتب العلمیه.
۱۴٫ البلاذری، احمدبن یحیی، انساب الاشراف، تحقیق سهیل زکار و ریاض زرکلی، بیروت، دارالفکر، ۱۳۹۴ه، چاپ اول.
۱۵٫ الثعلبی، التفسیر الثعلبی، بیروت، دارالحیاء التراث العربی، ۱۴۲۲ ه، چاپ اول.
۱۶٫ الحلبی، علی بن برهان الدین، السیرة الحلبیة فی سیرة الامین المأمون، بیروت، دارالمعرفة، ۱۴۰۰٫
۱۷٫ الحوی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، بیروت، دار احیاء التراث العربی، ۱۳۹۹ ه.
۱۸٫ الحمیری، عبدالملک بن هشام، السیرة النبویّة، تحقیق مصطفی السقا و ابراهیم الأبیاری و عبدالحفیظ شلبی، بیروت، دارالمعرفة، بی‌تا.
۱۹٫ الدینوری، ابوحنیفه احمد بن داوود، اخبار الطوال، تحقیق عبدالمنعم عامر، قاهره، داراحیاء الکتب العربی، ۱۹۶۰م، چاپ اول.
۲۰٫ الراوندی، قطب‌الدین، الخرائج و الجرائح، قم، مؤسسه امام مهدی (عج)، ۱۴۰۹ه. چاپ اول.
۲۱٫ الراوندی، قطب‌الدین، قصص الأنبیاء، بنیاد پژوهش‌های آستان قدس رضوی، ۱۴۰۹ه، چاپ اول.
۲۲٫ الزهری، محمدبن سعد، الطبقات الکبری، تحقیق محمد عبدالقادر عطا، بیروت، دار الکتب العلمیة، ۱۴۱۰، چاپ اول.
۲۳٫ السیوطی، جلال الدین، الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور، بیروت، دارالفکر، بی‌تا.
۲۴٫  السیطوی، جلال الدین، الجامع الصغیر، بیروت، دارالفکر، ۱۴۰۱ه، چاپ اول.
۲۵٫ السمهودی، نورالدین علی بن احمد، وفاء الوفا بأخبار دار المصطفی، تحقیق محمد محبی الدین عبدالحمید، بیروت، دارالکتب‌العلمیه، ۱۴۰۴ه.
۲۶٫ الشعیری، محمدبن محمد، جامع الأخبار، قم، رضی، ۱۳۶۳، چاپ دوم.
۲۷٫ الصدوق، محمد بن علی بن بابویه، الخصال، قم، جامعه مدرسین، ۱۴۰۳ه، چاپ دوم.
۲۸٫ الصدوق، محمدبن علی بن بابویه، علل الشرایع، قم، مکتبة‌الداوری.
۲۹٫ الصدوق، محمد بن علی بن بابویه، عیون اخبار الرضا، جهان، ۱۳۷۸ ق.
۳۰٫ الصدوق، محمد بن علی بن بابویه، کمال الدین و تمام النعمه، قم، جامعه مدرسین، ۱۳۶۳٫
۳۱٫ الصدوق، محمدبن علی بن بابویه، من لایحضره الفقیه، قم، جامعه مدرسین، چاپ سوم، ۱۴۱۳ه.
۳۲٫ الصفار، محمدبن الحسن بن افروخ، بصائر الدرجات، قم، کتابخانه آیت ‌الله مرعشی، نجفی، ۱۴۰۴ه.
۳۳٫ الطبرسی، احمدبن علی، الإحتجاج، مشهد، مرتضی، ۱۴۰۳٫
۳۴٫ الطبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری، تهران، علمیه اسلامیه، ۱۳۳۸ه.
۳۵٫ الطبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیرالقرآن، بیروت، مؤسسة‌الاعلمی للمطبوعات، ۱۴۱۵ه، چاپ اول.
۳۶٫ الطبری، محمدبن جریر، تاریخ الامم و الملوک معروف به تاریخ الطبری، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، بیروت، ۱۴۰۳ ه، چاپ چهارم.
۳۷٫ الطوسی، محمدبن حسن، الامالی، قم، دارالثقافه، ۱۴۱۴ه، چاپ اول.
۳۸٫ الطوسی، محمدبن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، تحقیق و تصحیح احمد حبیب قصیر العاملی، احیاء التراث العربی.
۳۹٫ الطوسی، محمدبن حسن، تهذیب الأحکام، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۵۶، چاپ چهارم.
۴۰٫ العاملی حر، وسائل الشیعه، قم، مؤسسه آل البیت(ع) لإحیاء التراث، ۱۴۱۴ه، چاپ اول.
۴۱٫ العجلونی، اسماعیل بن محمد، کشف الخفا و مذیل الألباس، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۰۸، چاپ سوم .
۴۲٫ العیاشی، محمدبن مسعود، تفسیرالعیاشی، تهران، علمیه، ۱۳۸۰ه.
۴۳٫ القرطبی، محمد بن احمد الانصاری، الجامع لأحکام القرآن معروف به تفسیر القرطبی، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۹۸ ه.
۴۴٫ القمی المشهدی، محمدبن محمدرضا، کنزالدقائق و بحرالغرائب، تهران، وزارت فرهنگ  و ارشاد اسلامی، ۱۳۶۶، چاپ اول.
۴۵٫ القمی، علی بن ابراهیم، تفسیرالقمی، قم، مؤسسه دارالکتاب، ۱۴۰۴، چاپ سوم.
۴۶٫ الکلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دارکتب الاسلامیه، ۱۳۶۵، چاپ چهارم.
۴۷٫ المجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، بیروت، مؤسسة الوفاء، ۱۴۰۴ه.
۴۸٫ المسیری، عبدالوهاب، موسوعة الیهود و الیهودیة، قاهره، دارالشروق، ۱۹۹۹م.
۴۹٫ المفید، محمدبن نعمان، الارشاد، قم، کنگره جهانی شیخ مفید، ۱۴۱۳ه. چاپ اول.
۵۰٫ المقدسی، مطهربن طاهر، البدء و التاریخ، بورسعید، مکتبة الثقافة الدینیة، بی‌تا.
۵۱٫ النسائی، احمدبن شعیب، سنن النسائی، بیروت، دارالفکر، ۱۳۴۸ه، چاپ اول.
۵۲٫ النمیری، عمربن شبه، تاریخ المدینة المنورة، تحقیق فهیم محمد شلتوت، قم، دارالفکر، ۱۳۶۸٫
۵۳٫ الواقدی، محمدبن عمر، المغازی، تحقیق مارسدن جونس، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۴۱۴ه.
۵۴٫ اندلسی، ابو عبید، معجم ما استعجم من اسماء البلاد و المواضع، بیروت، ۱۴۰۳ه، چاپ سوم.
۵۵٫ پطرس فرماج، ایضاح التعلیم المسیحی، الاباء المرسین الیسوعین، ۱۸۸۲م.
۵۶٫ جعفر بحانی، منشور جاوید، قم، توحید، ۱۳۶۰٫
۵۷٫ جوادی آملی، عبدالله، تفسیر تسنیم، قم، اسراء، ۱۳۸۱، چاپ سوم.
۵۸٫ جوآن، اُ.گریدی، مسیحت و بدعت‌ها، ترجمه عبدالرحیم سلیمانی اردستانی، قم، مؤسسه فرهنگی طه، ۱۳۷۷، چاپ اول.
۵۹٫ جیمز هاکس، قاموس کتاب مقدس، تهران، اساطیر، ۱۳۷۰، چاپ اول.
۶۰٫ حاج بابا قزوینی یزدی، رساله‌ای در رد یهودیت، محضر الشهود فی ردالیهود، تحقیق حامد حسن نواب، قم، حضور، ۱۳۷۸، چاپ اول.
۶۱٫ حرانی، علی بن حسین بن شعبة، تحف العقول، قم، جامعه مدرسین، ۱۴۰۴ه، چاپ سوم.
۶۲٫ حمید محمد قاسمی، اسرائیلیات و تأثیر آن بر داستان‌های انبیا در تفاسیر قرآن، تهران، سروش، ۱۳۸۰، چاپ اول.
۶۳٫ دهخدا، علی‌اکبر، لغت‌نامه، تهران، دانشگاه تهران.
۶۴٫ رشید رضا، محمد، تفسیرالقرآن الحکیم معروف به تفسیرالمنار، بیروت، دارالمعرفة، ۱۴۱۴ه.
۶۵٫ روژه‌گارودی، تاریخ یک ارتداد، اسطوره‌های بنیانگذار سیاست اسرائیل، ترجمه مجید شریف، تهران ، مؤسسه رسا، ۱۳۷۵، چاپ اول.
۶۶٫ سید بن طاووس، فرج المهموم فی تاریخ علماء النجوم، قم، الرضی، ۱۳۶۳ ش.
۶۷٫ سیدرضی، نهج البلاغه، تحقیق صبحی صالح، قم‌، دار الهجرة، ۱۴۱۹٫
۶۸٫ صادقی، مصطفی، پیامبر و یهود حجاز، قم، بوستان کتاب، چاپ اول، ۱۳۸۲٫
۶۹٫ طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، مؤسسه اسماعیلیان، چاپ چهارم.
۷۰٫ عبدریه، عبدالحافظ، بحوث فی قصص القرآن، بیروت، دارالکتاب اللبنانی، ۱۹۷۲م، چاپ اول.
۷۱٫ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، چاپ بیست و دوم.
۷۲٫ منسوب به امام حسن عسکری(ع)، تفسیرالمنسوب الی الامام الحسن العسکری، قم، مدرسه امام مهدی(عج)، ۱۴۰۹، چاپ اول.
۷۳٫ موسوی جزایری، سید نعمت‌الله، النور المبین فی قصص الأنبیاء و المرسلین، معروف به قصص الأنبیاء ، قم، الشریف الرضی، بی‌تا.
۷۴٫ نجاح الطابی، مظلوم ‌نمایی یهود در طول تاریخ، بیروت، دارالهدی لاحیاء التراث، چاپ اول، ۱۳۸۲٫

برای خواندن تمام پست های این مقاله کلیک کنید

جستجو